[APH]ItaGer .2

posted on 26 Oct 2016 20:25 by bear-ly in fic

- 2หมายถึงอันที่สองจากทั้งหมดของเรานะคะ อันนี้ตอนเดียวจบนะ5555

- APH เป็นเพียงจินตการเพื่อความบันเทิง รับไม่ได้ปิดค่ะ

-วาย วายที่แปลว่าชายชายรักกัน

-จขบ.กับสติที่หายไปภาคสอบแกทแพท #2

จะสอบนี่ฟิคพุ่งจังอีผี

- อิตาเยอ มั้ง?

 

ในสายตาเยอรมันตัวเขาราวกับเทพสวรรค์

 

+++

 

ในสายตาเยอรมันตัวเขาราวกับเทพสวรรค์

อิตาลีคิด สายตาจับจ้องที่ควันบุหรี่ ที่เท้าของลูกน้องคือร่างของลูกหนี้ที่ช้ำเลือดทั้งตัว

 

ช่างน่าสงสาร

 

เขาโยนบุหรี่ใส่ปากคนบนพื้น


----

 

แสงแดดสดใส ผมสีทองของเยอรมันข้างกายเขาก็สดใส

ใต้แดดแรงของฤดูร้อน ลุดวิกเปล่งประกายเหมือนเทวฑูต

 

'นายยิ้มอะไรน่ะ'

เขาส่ายศีรษะ รู้สึกพอใจกับความงุงงในดวงตาสีฟ้าเดียวกับท้องฟ้าข้างหลัง

'ลุดวิคแอบมองฉันอยู่ใช่ไหม ถึงได้เห็นว่าฉันยิ้ม'

 

อิตาลีอาจจะเป็นคนที่ยิ้มได้สว่างที่สุดในสายตาเยอรมัน

แต่สำหรับตัวเขาเอง รอยยิ้มนั่นเขาบดบังความมืดไว้มิดชิด
---

 

เยอรมันชอบบ้านของเขา

คนคนนั้นชอบแสงแดด ชอบหายทราย ชอบทะเล ชอบความอบอุ่น

มันก็ไม่แปลกสำหรับคนที่เกิดในที่หนาวๆและมืดครึ้ม

และมันก็ไม่แปลกที่เขาจะไม่พูด

 

พูดว่าที่จริงเยอรมันไม่ได้รักเขา

เยอรมันแค่รักแสงแดด รักหาดทราย รักอากาศอุ่นๆที่บ้านเขา

 

'เฟลิเซียโน่'

ลุดวิคกระซิบเรียกเขาในซากตึกขณะหลบจากทหารรัสเซีย - เจ้าบ้านั่นกัดไม่ปล่อยเป็นหมาล่าเนื้อชะมัด

'ว่างาย ลุดวิค'

'ตอนสงครามจบแล้ว ไปเที่ยวบ้านนายกัน ฉันคิดถึงที่นั้นกว่าบ้านฉันอีก!'

เยอรมันกระซิบเสียงจริงจัง ดวงตาสีฟ้าเป็นประกายคล้ายคิดถึงทะเลสีคราม

เฟลิเซียโน่คลี่ยิ้ม ทำไมลุดวิคจะไม่คิดถึงบ้านเขา ในเมื่อเราอยู่กันที่บ้านร้างหลังคาเปิดในชายแดนรัสเซีย

 

และหิมะกำลังตก
---------

 

แม้จะรักษาตัวอยู่นาน แต่เยอรมันก็มาบ้านเขาจริงๆ

เราสองคนนั่งอยู่ริมหาด เป็นปลายหน้าร้อน เป็นปลายของกลางวัน ฟ้าเป็นสีส้มอมแดงเต็มที่

 

ลุดวิคในเสื้อเชิ้ตแขนสั้นถูกแสงยามเย็นย้อมจนดูส้มไปหมด

 

สดใส อบอุ่น

สายตาที่มองมายังเขาก็เป็นความรัก

ความรักที่ไม่ได้รู้ว่าตัวจริงเขาเป็นอย่างไร

 

มันไม่แปลก

ใช่ มันไม่แปลก คนคนนี้เกิดมาในช่วงที่เขามีภาพลักษณ์สวยงามที่สุด

ช่วงที่ดูบริสุทธิ์ที่สุด ช่วงที่สง่างามไม่ใช่ล้มคลุกฝุ่

ช่วงที่ความสามารถของเขาเป็นที่ต้องการไม่เหมือนช่วงเริ่มแรก

 

ตั้งแต่คนคนนี้เกิดมา เขาดูสดใส สวยงาม ไม่ใช่ความจริงรกๆที่ซ่อนไว้ข้างหลัง

 

เยอรมันคงไม่รู้ว่าที่บ้านเขามีลิสต์มาเฟียที่ต้องไปจัดการยาวแค่ไหน

และคงไม่รู้ว่าถ้าไม่มีเขามาด้วยจะต้องโดนปล้นไปกี่ครั้ง

 

อิตาลีเขี่ยมือบนทรายขาว ไปหยุดอยู่ที่มือของเยอรมนี

"เฮ้ เฟลี่ นาย.."

 

เขายิ้ม ยิ้มจนตาหยี ยิ้มด้วยรอยยิ้มที่คิดว่าน่ารักที่สุด

ลุดวิคไม่ได้พูดต่อ เพียงแต่กุมมือเขาไว้ แก้มที่ถูกแดดสีส้มส่องกลายเป็นสีแดงสุก

 

"คิดถึงทะเลที่มากับนายจังเลยเนอะ"

เขาพูด เยอรมันกอดเขาไม่ให้ตั้งตัวจนล้มกลิ้ง ทั้งตัวคลุกไปกับทราย

เขาหัวเราะ จับอีกฝ่ายกลิ้งไปคลุกทรายเหมือนกันบ้าง

 

เยอรมันมองขึ้นสบตา สีฟ้าสะท้อนความรักออกมา

มือที่ยังมีรอยแผลลูบใบหน้าเขาราวกับลูบเครื่องแก้วราคาแพง

 

เฟลิเซียโน่ยิ้มอย่างเอียงอาย หลับตาและก้มลงจูบปากลุดวิค มอบความหวานลึกให้แก่เยอรมนี

ในใจคิดว่าจะปกปิดเรื่องราวรกเละเทะสกปรกที่ซ่อนไว้ตลอดไป

 

อย่างไรดี

-----
ช่วงที่บอกว่าเยอเกิดเราหมายถึงปลายยุคกลาง-เรเนซองนะคะ เพราะอ้างอิงจากจักวรรดิโรมันศักสิทธิ์ล่ม กรุบกริบ ลี่กำลังอร่อยเลย

#มโนแลนด์ยินดีต้อนรับ

โอ้ย อยู่ดีๆก็ขุดเจอ ถ้าไม่ได้ใกล้สอบก็ไม่ออกนะเนี้ย5555555

ใครที่บังเอิญเจอฟิคนี้แล้วชอบอิตาเยอ มาเม้ามอยกันนะคะ จุ๊บๆ

Comment

Comment:

Tweet