[Ori]ปิดเทอมตุลาคม

posted on 18 Oct 2016 01:49 by bear-ly in Ori

*ออริที่ยำแล้วยำอีก จนหาเวิร์สต้นไม่เจอแล้ว

*วาย วายที่แปลว่าชายชายรักกัน

*จขบ.กับสติที่หายไปภาค5

*ทำไมคู่นี้มันดีขนาดนี้ได้วะเนี่ย55555555555

 

--------------------------

ตอนนั้นเป็นกลางเดือนตุลา อาจารย์หนุ่มๆอย่างเขาโดนเข้าเวรเฝ้าโรงเรียนไปตามปริยาย

ฝนท้ายฤดูเทสาดลงมาตอนกำลังจะไล่ตรวจดูตามตึกก่อนจะกลับบ้าน

ท่าทางจะต้องกลับช้าไปอีก

 

เกือบทุกอย่างเรียบร้อยดีเสียจนน่าเบื่อ

ยกเว้นห้องศิลปะ

เปิดไฟสว่างจ้าท่ามกลางความมืดของเมฆฝน

"นักเรียน ทำอะไร"

เขาพูดพร้อมเปิดประตู จึงไม่ทันได้เห็นสมาชิกชมรมศิลปะข้างใน

 

ขาประจำห้องปกครอง...

 

อริยะตกใจแทบทำภู่กันหลุดมือ โวยวายใส่เขาใหญ่

"อาจ๋าน! ผมโคตรตกใจเลยนะ นึกว่าผีหลอก"

"ครูสิต้องนึกว่าเธอเป็นผี ทั้งตึกเปิดไฟอยู่ห้องเดียวเนี่ย"

อริยะถอนหายใจ เอามือลูบอก ได้ยินแผ่วๆว่าขวัญเอยขวัญมา

 

ตลก

 

อาจารย์นึกขำในใจ

"แล้วปิดเทอมมาทำอะไร ไม่กลับบ้านหรือ?"

นักเรียนเพียงแค่หยิบภู่กันขึ้นมาเดินตรงไปล้างขณะตอบเขา

"อยู่หอครับ ปิดเทอมนี้ไม่กลับ"

"อ้าว อยู่หอทำอะไรล่ะ"

อริยะชี้ไปทางเฟรมผ้าใบที่ขึงไว้

"วาดรูปครับ ผลงานแสดงของชมรมในงานวิชาการเทอมสอง"

 

หืม

ไม่นึกว่าเด็กขยันโดดเรียนจะเป็นเด็กดีของชมรมขนาดนี้

"ขอครูดูหน่อยได้ไหม"

 

เด็กหนุ่มวิ่งเข้ามาอย่างเร็วจี๋ เอาเฟรมหลบไปซ่อนข้างหลังตัว

"ไม่เอา!!"

ทำไมต้องซ่อนวะ

"น่า ดูหน่อยเดียวเอง"

"ไม่เอา'จารย์ ผมเขินนน"

อย่างนั้นยิ่งอยากรู้!

"สีเลอะแล้วน่ะ"

เป้าหมายติดกับคำหลอกล่อของเขา เผลอละสายตาไปมองข้างล่าง

 

เสร็จ!

เขาดึงเฟรมออกมาจากหลังอริยะได้สำเร็จ

เมื่อก้มลงมองรูปบนเฟรมนั้น

 

อึ้ง

 

ช็อคจนแทบลืมคำอุทานภาษาฝรั่งเศส

ถึงมันจะแค่ภาพร่างก็เถอะ แต่นี่มันดูอย่างไรก็ตัวเขานี่!!

หวังจะขอคำตอบทางสายตา เด็กหนุ่มกลับเอามือปิดหน้าเสียมิด แม้ว่ามือจะเลอะสีอยู่ก็ตาม

"อริยะ..."

อริยะมองแอบๆจากร่องนิ้ว เหมือนจะรู้ว่าเขาต้องการคำอธิบาย

"คืองี้นะ อาจารย์จำที่ผมเคยขอรูปอาจารย์ได้มั้ย"

"ที่เธอมาขออยู่เป็นเดือนน่ะนะ?"

อีกคนพยักหน้า แต่สายตาหลุกหลิกมองไปเพดาน

"ช่ายย นั่นแหละ รูปต้นแบบของรูปนี้ไง"

 

เขาพูดอะไรไม่ถูกจริงๆได้แต่มองอีกคนนิ่ง

"อาจารย์ คือ อ่า ยังไงผมก็อยากวาดอาจารย์จริงๆนะ"

ความรู้สึกแปลกๆไหลเข้ามา อธิบายไม่ได้แม้จะไม่ใช่ความรู้สึกด้านลบ

"วาดครูคงไม่ดีหรอกมั้ง"

อริยะลดมือลงจากใบหน้า สายตามองตรงมาที่เขาอย่างมั่นคงแม้ผิวแก้มแดงๆจะแต้มไปด้วยสีอะคริลิก

"เป็นอาจารย์ดีแล้วครับ"

 

...

บ้าชิบ

ชักจะทนเขินไม่ไหวแล้วว่ะ

 

ทั้งสองต่างเงียบ เสียงฝนยังคงสาดเทดังเดิม

เขาพยายามมองหาอะไรบางอย่าง

อะไรก็ได้ แค่ได้ออกจากสถานการณ์อึดอัดนี่

 

เจอแล้ว

 

"อริยะ"

เจ้าของชื่อสะดุ้งโหยง ละสายตาจากมือตัวเองมาที่เขา

เขาชี้มือไปที่ผมสีดำสนิทของอีกฝ่าย

"ปิดเทอมไม่ย้อมผมเหรอไง"

 

นักเรียนขาประจำห้องปกครองนิ่งไปนิดก่อนจะหัวเราะ

"ผมไม่ย้อมอาจารย์น่าจะดีใจนะครับ"

"ในฐานะครูห้องปกครองดีใจที่สุดเลยล่ะ"

 

เขามองเส้นผมอีกฝ่าย อีกฝ่ายมองเส้นผมเขา ไม่น่าแปลกใจ ตอนนี้ผมเขาสีดำหลุดจางลงบ้าง เป็นสีอ่อนแซมแทรกในสีเข้ม

อริยะไม่เคยผมดำสนิท

ผมที่กัดมาแล้วอย่างไรก็ย้อมให้ดำสนิทไม่ได้

นี่คงเป็นครั้งแรก

ที่เขาได้เห็นอริยะตัวจริงที่ไม่มีสีสันเติมแต่ง

 

หลังภาคเรียนที่สองเริ่มต้น
เขาก็ได้รู้ว่าภาพนั้นคงไม่มีทางวาดเสร็จ
เมื่ออริยะที่ไม่มีสีสันเติมแต่งไม่อาจขยับมือได้อีก

-----------------------

ใหม่กับสติที่หายไป555555555555

ติดกับคู่นี้จริมๆ

Comment

Comment:

Tweet