ว้อเว่นคุณปุยกับพี่ไม้ 2 } จิ๊บจ้อย 

*เหตุการณ์หลังกลางภาคเทอม2

*ยังคิดพล็อตไม่จบก็ออกนอกลู่นอกทางแล้ว555555

*แปะเก็บzone

*รักน้องจิ๊บฉิบหายยยแงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

*จริงๆต้องบอกว่าอยากให้น้องจิ๊บเกิดเลยเอามายัดใส่นี่ดีกว่า 

----

 

 

สวัสดีค่ะ ท่านผู้อ่าน
ชื่อจิ๊บนะคะ มาจากจิ๊บจ้อย แม่อยากให้ทุกเรื่องเป็นเรื่องเล็กน้อยค่ะ อยู่มัธยมศึกษาปีที่3
ปกติเป็นเด็กเรียนเก่งนะคะ แค่คุณคณิตศาสตร์เขาไม่รับรักหนู กลางภาคหนูก็เลยโดนเทแบบนี้แหละค่ะ
ตกสิคะ คะแนนน้อยดั่งเศษเลข
พรุ่งนี้ซ่อมวิทย์ เย็นนี้ซ่อมคณิต เจริญจริงๆค่ะชีวิตน้องจิ๊บ

น้องจิ๊บเดินแบบเหนื่อยหน่ายไปห้องพักครูคณิตศาสตร์เพื่อสอบซ่อมกลางภาค
ไปถึงอาจารย์ที่ดูเหมือนพ่อหมีผู้รับผิดชอบคณิตเพิ่มเติมมัธยมปลายกำลังนั่งรออยู่

"อาจารย์เขาฝากครูช่วยดูเด็กสอบซ่อมหน่อย อาจารย์เขาต้องไปหาหมอ"
นักเรียนพยักหน้าอย่างว่าง่าย นั่งลงที่โต๊ะยาวฝั่งตรงข้ามอาจรย์

ชินไงคะ ซ่อมบ่อย

กระดาษไซส์เอฟสิบสี่ถูกยื่นมาให้ จิ๊บเขียนชื่อ ห้อง เลขที่เรียบร้อย กวาดตามองกระดาษคร่าวๆแล้วเริ่มอ่านตั้งแต่ข้อแรก
ไม่เข้าใจ ข้าม
ข้อสอง พูดถึงกราฟ ก็เข้าใจอยู่บ้างหรอก ก้มลงขีดๆเขียนๆทดๆได้ไม่นานกลับพล็อตกราฟไม่ได้
ตัน ข้าม
ข้อสาม อ่านแล้วสงสัยว่าเคยเรียนเรื่องนี้ด้วยเหรอ
ข้าม
ข้อสี่..........
อ่านจนครบ ลองทำจนครบทุกข้อก็ยังไม่ได้คำตอบเลยซักข้อ
โว้ย
จิ๊บเกาหัวอย่างนึกหงุดหงิด ถ้าเข้าใจก็คงไม่ต้องมาสอบซ่อมแบบนี้หรอกค่ะ!!!

ขณะที่กำลังสงบศึกกับกระดาษสอบซ่อม ประตูห้องพักครูคณิตก็ถูกเปิดออก
คนที่เข้ามาคือรุ่นพี่ม.ปลาย ตัวเหมือนจะสูงแต่ก็ปกติของผู้ชายม.ปลาย หน้าตี๋หน่อยๆแต่ไม่ลูกคนจีนขนาดนั้น พี่คนนี้อาจจะม.หก คนนี้จิ๊บคุ้นๆเหมือนจะรับรางวัลหน้าเสาธงบ่อย
รุ่นพี่ยกมือไหว้อาจารย์ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามจิ๊บ หยิบเอกสารอะไรซักอย่างจากแฟ้มยื่นให้ แล้วอาจารย์คล้ายพ่อหมีก็บอกจะเข้าไปทำอะไรซักอย่างให้ที่โต๊ะของท่าน พร้อมสั่งเสียไว้
"กรุณา เธอสอนเด็กมาสอบซ่อมให้อาจารย์หน่อยนะ"

พี่กรุณาได้ยินดังนั้นจึงยิ้มให้แล้วขยับมานั่งตรงข้ามจิ๊บ
"ขอพี่ดูหน่อย สอบเรื่องอะไร"
อะไรที่พรากจิ๊บกับข้อสอบได้ จิ๊บยอมหมดค่ะ
"หืม เรื่องกราฟสมการกำลังสองนี่"
เสียงพี่เขาแหบนิดๆที่ปลายเสียงเหมือนคนเพิ่งหายจากหวัด
"ค่ะ"
"เราทำมาถูกทางแล้วนะ ข้อสองเนี่ย แต่คิดเลขผิดตรงบรรทัดนี้"
รุ่นพี่ชี้ให้ดูตรงบรรทัดทีสาม จิ๊บเขียนเลข2แต่บรรทัดต่อมาจิ๊บกลับเขียนเป็นเลข5

..
ทำไมโง่จังจิ๊บ!

"ลองคิดดดูอีกทีนะ แล้วลองพล็อตกราฟดู เนอะ?"
จิ๊บพยักหน้าก้มลงทดเลขอีกครั้ง คราวนี้พล็อตกราฟได้แล้ว
"พี่คะ ดูให้หน่อยหนูทำถูกมั้ย"
พี่กรุณามองดู ขยับนิ้วเหมือนทดเลขนิดหน่อยแต่ไม่ได้เขียนอะไรแล้วยื่นกระดาษกลับมาให้
"ถูกแล้วครับ ข้ออื่นก็มีนะที่เราเข้าใจแต่ทดเลขผิด ลองทดให้เป็นระเบียบดูนะ จะได้หาที่ผิดง่ายขึ้น"
น้ำตาจะไหล ฮือ พ่อคะ แม่คะ จิ๊บไม่ได้โง่นะ จิ๊บแค่ทดผิด

ทำไปจนเกือบหมด ตลอดเวลาที่ทำ ถ้าคิดข้ามรุ่นพี่ก็จะคอยบอก คิดเลขผิดก็คอยเตือน ไม่เข้าใจก็สอน ไม่เข้าใจอีกก็สอน ช่วยดูให้แต่ไม่เฉลยให้
"ถ้าเฉลยให้ก็ไม่ใช่สอบซ่อมอะ เรามาซ่อมคือให้มันทำได้เนอะ เราทำได้ทุกอย่างแหละ แค่อาจจะไม่ถนัด อันนี้น้องก็ต้องทำได้แน่นอนแค่ต้องอดทนนิดนึง เนอะ"
รุ่นพี่พูดพร้อมกับรอยยิ้มโชว์เขี้ยวน้อยๆ ตาหยีนิดๆ

และแล้วอาจารย์คล้ายพ่อหมีก็กลับมาเก็บกระดาษสอบซ่อม ตรวจให้อย่างใจเย็น และจิ๊บก็สอบซ่อมผ่าน

ห้าโมงเย็น จิ๊บใส่ร้องเท้าหน้าพักครูคณิตอย่างสบายใจที่สุดในชีวิตตั้งแต่สอบซ่อมมา
เขาทำให้จิ๊บคิดว่าจิ๊บไม่โง่และจิ๊บทำได้
จิ๊บและเขาหยิบกระเป๋าขึ้นมา
"พี่ชื่อกรุณาใช่มั้ยคะ"
พี่เขาตอบกลับมากลั้วหัวเราะ
"ชื่อพี่ดูมีเมตตาจังว่ะ"
จิ๊บฟังแล้วรู้สึกขำเหมือนกันเลยหัวเราะตามหน่อยๆ
"ชื่อเล่นพี่ชื่อไม้นะ ถ้าเจออีกก็เรียกอย่างนั้นดีกว่า แต่พี่ไม่อยากเจอเรามาสอบซ่อมแล้วนะ"

พี่ไม้พูดแล้วหัวเราะชอบใจ ก่อนจะยิ้มให้และโบกมือบ๊ายบายให้แล้วเดินลงบันไดไป

ท่านผู้อ่านคะ..
จิ๊บคิดว่า... เสียงแหบนิดๆนี่ก็ดีนะ หน้าตี๋หน่อยๆนี่ก็ดี เป็นเด็กห้องเลขก็ดีค่ะ ชีวิตจิ๊บควรมีคนฉลาดบ้างแล้ว

จิ๊บคิดว่าจิ๊บชอบพี่ไม้เข้าแล้วค่ะ

--------------

จิ๊บจ้อย เราขอโทษ ผู้ชายที่เธอชอบกำลังเดินไปหาผู้ชายของเขาเพื่อขึ้นรถเมล์กลับบ้านด้วยกัน

#จิ๊บต้องเข้มแข็งนะ

Tags: ori 0 Comments

Comment

Comment:

Tweet