การดูว่าคุณหยิ่งทรนงโกหกอยู่หรือไม่ นั้นเป็นเรื่องแสนง่ายดาย

*yaoi

*Original Character

*ตัวละครได้อิมเมจมาจากเจ็ดบาปในนี้คือขี้เกียจกับหยิ่งค่ะ

*ไม่ได้มีจุดมุ่งหมายทำร้ายศาสนาแต่อย่างใด เพื่อความบันเทิงส่วนตัวเท่านั้น

*เอามาลงเก็บเฉยๆค่ะ


การดูว่าคุณหยิ่งทรนงโกหกอยู่หรือไม่ นั้นเป็นเรื่องแสนง่ายดาย



------------------------------------



บานประตูไม้สีน้ำตาลเกือบดำเปิดออก ข้างนอกมืดแล้ว ลมพัดแรงกับละอองหิมะปลิวว่อนอยู่ภายนอกประตู คุณเจ้าของบ้านก้าวเข้ามาและปิดประตูอย่างเบามือ แล้วถอดรองเท้าบู๊ทเก็บอย่างเรียบร้อยตามนิสัย


นั่นคือทุกอย่างที่เขาสัมผัสได้จากการได้ยิน
อซิเดียฟังทุกย่างก้าวของพี่ชายจากในห้องนั่งเล่น
วันนี้แปลกประหลาด หรือบางทีหิมะอาจจะตกเพราะเจ้านี่
คุณเกียจคร้านเองยังแปลกใจในตน


คุณยโสเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น ทรุดตัวนั่งลงบนโซฟาข้างเขา แล้วเริ่มต้นถอดผ้าพันคอกับเสื้อโค้ท


อซิเดียมองการกระทำนั้นอย่างใจเย็น
เวลาผ่านไปเพียงเล็กน้อย คุณเย่อหยิ่งก็ถอดผ้าพันคอและเสื้อโค้ทวางไว้ข้างกาย


เขาหยิบเสื้อผ้าเหล่านั้นขึ้นหันไปบอกกับพี่ชายตน
"ไปอาบน้ำเถอะ เปียกฝนนี่"
แล้วเดินเอาเสื้อผ้าเปียกฝนปรอยๆของอีกคนไปลงตะกร้าผ้าอย่างผิดวิสัย


พี่ชายเขามองด้วยสายตาแปลกใจแต่ไม่ติดใจสงสัยอะไร พาตัวเองเข้าห้องอาบน้ำไปง่ายๆ
อซิเดียเอาผ้าไปใส่ตะกร้า ตั้งเตาต้มน้ำร้อน และเดินกลับมานั่งที่โซฟาตัวเดิมที่นั่งอยู่ขณะที่อีกคนกลับบ้าน
เวลาผ่านไปไม่นาน หากแต่ยาวจนทำให้อซิเดียเริ่มมีท่าทางแปลกไป คุณเจ้าของบ้านจึงเดินลงมา นั่งข้างน้องชายตนพร้อมผ้าผืนเล็กและเส้นผมที่ยังชุ่มด้วยน้ำ


เจ้าเกียจคร้านมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเรียบนิ่งเหมือนไม่มีสิ่งใดซ่อนอยู่ใต้แววตา คว้าผ้าในมืออีกคนและเอื้อมไปเช็ดผมให้อย่างเบามือ


คุณเย่อหยิ่งนั่งนิ่งบนโซฟามองการกระทำนั้นด้วยสายตาสงสัยแบบไม่ปิดบัง หากแต่ยังนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม


จนผ้ากลับเป็นฝ่ายที่เปียกชื้น อซิเดียจึงยอมลดมือลง เอาผ้าพาดไว้กับพนักเก้าอี้ที่อยู่ไม่ไกล
คุณยโสเห็นดังนั้นลุกขึ้นจะหยิบผ้าไปตาก แต่คุณเกียจคร้านจับข้อมือขาวสะอาดนั่นไว้แน่น อ้าปากพูดอย่างมั่นคง
"ผ้าน่ะไว้ก่อนก็ได้"


พยักหน้าอีกหนึ่งครั้ง คุณยโสก็ยอมนั่งกลับลงไปอย่างว่าง่าย


รายการที่อซิเดียดูอยู่น่าเบื่อไม่น้อย
เทปรีรันของรายการสารคดีปลูกผักสวนครัวถูกฉายต่อไป ทั้งที่นอกหน้าต่างหิมะโปรยทับถมจนมิดพื้นดิน


คุณเย่อหยิ่งนั่งอยู่ข้างเจ้าเกียจคร้านที่ยังจับข้อมือข้างขวาไว้แน่น

---------------

อซิเดียไม่แน่ใจว่าสิ่งที่ปลุกอีกฝ่ายสำเร็จคือเสียงกาน้ำร้อนหวีดดัง หรือมือของเขาที่ลูบเบาๆที่หน้าอีกฝ่าย

เขาเข้าใจว่ารายการที่เขาดูนั้นน่าเบื่อขนาดไหน แต่ผิดวิสัยอีกฝ่ายไปมากกับการนั่งหลับขณะดูโทรทัศน์


มือผอมบางลูบหน้าอีกฝ่ายที่ยังตื่นไม่เต็มร้อยอีกครั้ง ไล้นิ้วหัวแม่มือกับผิวขวาซีดอย่างเบามือแล้วผละออกไปปิดกาน้ำเดือดที่กำลังหวีดร้อง


อซิเดียกลับมาพร้อมคำถาม
"นี่นายไม่สบายใช่ไหม"
ถามแบบนั้นขณะนั่งลงข้างๆอีกคนที่ยังดูงัวเงีย


คุณหยิ่งผยองส่ายศีรษะน้อยๆปล่อยให้ตัวจมไปกับพนักโซฟา ความง่วงงุนซ้ำเข้ามาหาเขาช้าๆ


"นายไม่สบาย ผมรู้"
หากแต่คนข้างกายไม่ปล่อย
"ฉันสบายดี"


ทั้งสองมองตากันนิ่ง


อซิเดียเห็นว่าดวงตานั่นแดงและดูลึกโหลผิดปกติ


"ทำไมนายถึงไม่ยอมรับล่ะ"
"ฉันบอกว่าสบายดีก็คือสบายดี"
คุณขี้เกียจเอื้อมมือไปหาข้อมือข้างขวาที่จับไว้ก่อนอีกฝ่ายจะหลับไป


"แต่นายตัวร้อน และวันนี้นายแปลกๆ.."
คนถูกกล่าวหาว่าแปลกกำลังจะอ้าปากเถียงกลับโดนพูดขัดเสียก่อน
"ปกตินายถอดรองเท้าเร็วกว่านี้ นายจะถอดเสื้อโค้ทกับผ้าพันคอเสร็จที่หน้าประตูเสมอไม่เคยเข้ามาถอดในบ้าน ปกตินายต้องไปล้างมือเป็นอย่างแรกหลังเข้าบ้าน นายไม่เคยปล่อยให้ผมเปียกโชกออกนอกห้องน้ำ นายไม่เคยยอมให้ผมเช็ดผมให้นาย และนายไม่เคยหลับระหว่างผมเปิดทีวีเลย.."
อซิเดียที่เฉสายตาไปทางนู้นทางนี้ระหว่างพูดจายาวเหยียด ดึงสายตากลับมามองดวงตาของคนที่จับข้อมือไว้แน่น
"..ยกเว้นตอนนายไม่สบาย"


อซิเดียสบตานิ่ง มั่นคง
"นายมั่นใจได้ยังไง"
อีกฝ่ายยังพยายามไม่รับความจริง


แรงบีบที่ข้อมือดูจะแรงขึ้นอีกนิด
"คิดว่าผมมองนายอยู่ข้างๆมากี่ปีพันปีแล้วล่ะ?"


โยแลนด์รู้สึกหน้าร้อนขึ้น
คงเป็นเพราะพิษไข้


ความเงียบทิ้งตัวนาน แต่ถึงอย่างไรก็เป็นเพียงเสี้ยวหนึ่งของพันปี


วันนี้เขาจะยอมก่อนก็ได้


โยแลนด์ถอนหายใจทิ้งตัวให้จมไปกับโซฟา หลับตาลงอย่างอ่อนใจ



"นายน่าจะกินยาแล้วขึ้นไปนอนนะ"
เขาพยักหน้าตอบรับ มือเย็นที่จับข้อมือไว้จึงหายไป
บางทีเขาก็เสียดายนิดหน่อยที่สัมผัสนั้นละออก


--------


จริงๆว่าจะต่ออีกนิดแต่เราหมดความเนิบในตัวไปแล้ว แต่งต่อจะมีแต่เสื่อม555555555

หลงประเด็นหมดเลย เห้อม_(:3)JZL
เพราะคนป่วยมันก๊าวใจไงล่ะห์!

' เจ้าเกียจคร้านมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเรียบนิ่งเหมือนไม่มีสิ่งใดซ่อนอยู่ใต้แววตา '
จริงๆตรงนี้ตั้งใจมากเลยนะเว่ยยแวแววววว จริงมีที่ตั้งใจไว้เยอะมาก แม่งคุณ สายตาค่ะสายตาาา

Comment

Comment:

Tweet