*yaoi

*Original Character

*ตัวละครได้อิมเมจมาจากเจ็ดบาปในนี้คือขี้เกียจกับหยิ่งค่ะ

*ไม่ได้มีจุดมุ่งหมายทำร้ายศาสนาแต่อย่างใด เพื่อความบันเทิงส่วนตัวเท่านั้น

 

------------------------------------

วันนี้งานดันเสร็จเร็ว ไพร์ดเลือกที่จะกลับบ้านเพราะไม่มีธุระใดเหลือแล้ว

 

แม้กระทั่งค่าไฟก็ยังไปจ่ายมาแล้ว

 

ก้มลงมองนาฬิกาข้อมือ เป็นเวลาบ่ายต้นเท่านั้น แค่บ่ายสองกว่าเขาก็ยืนอยู่หน้าบ้านเสียแล้ว

กดกริ่งหนึ่งครั้ง

ไม่ต้องพูดถึงคนมาเปิดประตู ไม่มีสักเสียงเล็ดลอดออกมาด้วยซ้ำ

คุณหยิ่งทระนงถอนหายใจแล้วควานหากุญแจบ้านในกระเป๋าแล้วเปิดเข้าบ้านไปด้วยตัวเอง

 

*****

 

ทันทีที่เข้าไปในบ้าน ไพร์ดเดินเลี้ยวไปล้างมือในห้องครัว พลางเรียกหาอีกคนในบ้าน

"อซิเดีย"

แต่ไม่มีเสียงตอบรับซึ่งไม่แปลกเท่าไรนัก เขาจึงเดินต่อไปยังห้องนั่งเล่น

ไม่มี

ทั้งที่ปกติเจ้าตัวขี้เกียจตอนบ่ายจะชอบมานอนกลิ้งบนโซฟาพร้อมกดเปลี่ยนช่องทีวีไปเรื่อยๆ

 

งั้นห้องนอน

ไพร์ดเดินขึ้นบันไดมุ่งหน้าสู่ห้องที่อยู่ในสุดของบ้านเขา

เปิดประตูผลัวะ ขมวดคิ้วมองเจ้าน้องชายที่ยังขดตัวกลมอยู่ในผ้าห่ม

 

นี่นอนถึงบ่ายหรือไงเจ้าเด็กขี้เกียจ

 

"อซิเดีย ฉันกลับมาแล้ว"

เจ้าตัวขี้เกียจค่อยขยับออกมาจากผ้าห่มเล็กน้อย บิดขี้เกียจทั้งที่ยังนอนอยู่ ตอบรับเสียงงัวเงีย

"อือ.. ทำไมกลับเร็วจังล่ะ"

"วันนี้งานเสร็จเร็วน่ะ.."

 

เดี๋ยว

ทำไมแขนกับไหล่ที่โผล่พ้นผ้าห่มออกมาถึงเปลือยกัน เขาจำได้ว่าเมื่อเช้าเจ้านี่ยังสวมชุดนอนอยู่ครบนี่..

 

อซิเดียต้องรู้ถึงสายตาของเขาแน่ๆเมื่อมองมาถึงยิ้มด้วยสายตา'แบบนั้น'

"พี่ชาย" อีกฝ่ายร้องเรียก กวักมือหยอยๆออกมาจากใต้ผ้าห่ม "มานอนกลางวันกันดีกว่า"

ไพร์ดเดินเข้าไป แต่ไม่ได้ไปเพื่อนอนกลางวัน

"ทำไม่ใส่เสื้อ"

"ลองนอนแบบสเปนดูไง"

ฟังคำตอบแล้วอยากเอามือกุมขมับ

 

เจ้าเด็กนี่เล่นอะไรอีกแล้ว

 

คนโตกว่าเดินไปหยิบชุดนอนตัวใหม่แล้วโยนให้อีกฝ่าย

"ใส่ซะ"

อซิเดียพยักหน้ารับจากใต้ผ้าห่ม

ไพร์ดยืนกอดอกมองอซิเดียที่ยังนอดขดในผ้าห่มไม่คิดจะสนใจชุดนอนที่โดนโยนกองแผ่อยู่บนเตียงแม้แต่น้อย

คุณเย่อหยิ่งถอนหายใจยาว

ก้าวเข้าไปข้างเตียงดึงเจ้าตัวขี้เกียจออกมาจากใต้ผ้าห่ม อซิเดียยิ้มน้อยๆมากับดวงตาปิดสนิทและคำพูดที่น่าถีบสั่งสอนเสียให้เข็ด

 

"พี่ชาย ลามก.."

 

"หุบปากน่า เอ้า ยกแขนหน่อย"

ใช้เวลาเพียงเล็กน้อยก็ใส่ชุดนอนให้คุณเกียจคร้านได้สำเร็จทั้งที่เจ้าตัวยังนั่งงัวเงียอยู่

 

"โยแลนด์ มานอนกลางวันกัน"

" ไม่เอา เสียเวลา "

อซิเดียแย้มรอยยิ้มออกมาเล็กๆ เป็นรอยยิ้มที่ดูฟูนุ่มเหมือนดอกฝ้าย

"ไหนๆก็กลับมาเร็วนี่นา พักบ้างไม่เห็นเป็นอะไรเลย"

ได้ฟังแล้วคุณเย่อหยิ่งตัดสินใจจะพยักหน้าตกลง

 

แต่สายไปเสียแล้ว

 

ไม่รู้เจ้าขี้เซานี่เอาแรงควายมาจากไหนเยอะแยะถึงได้ดึงเขาลงไปนอนบนเตียงด้วยกันแล้วเรียบร้อย

                                   

-----

เอามาทิ้งไว้ในนี้เป็นที่ระลึกค่ะ คอมใกล้พังมือถือใกล้เดี้ยงฮ่าๆ

ลูกชายสุดที่ร๊ากกกม๊วบบ

Comment

Comment:

Tweet