-APH fanfic

เป็นเพียงเรื่องแต่งเท่านั้นไม่ใช่จากออฟฟิเชียลและไม่เคยเกิดขึ้นจริงบนโลกใบนี้

ใช้วิจารณญาณในการรับชม ไม่ชอบกดปิด

 

-ItaGerไม่ก็GerIta

 

 

 

'ผมรักเขามากเหลือเกิน'

 

 

ผมรักเขามากเหลือเกิน

 

----------

 

 

ตอนที่พบกันอีกครั้ง ไม่สิ พบกันครั้งแรกสำหรับ'เขา'

ทุกอย่างตอนนั้นยังฉายชัดในความทรงจำ

 

ผมมองเห็นเขาจากร่องแยกของกล่องมะเขือเทศที่ตอกไม้เข้าด้วยกันอย่างไม่ปรานีต

ร่างกายแข็งแรงก้าวมาทางนี้อย่างไม่มั่นใจนัก ในมือถือกิ่งไม้ หน้าตาดูวิตกกังวลเล็กน้อย

แม้จะได้ยินข่าวลือมาว่าตามหาผม แต่ก็อดตกใจไม่ได้จริงๆ..

 

ชายคนนั้นที่ราวกับรักแรกของผมได้เติบโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่

 

ทั้งที่รักแรกของผมจากไปแสนนานแล้ว

 

แต่ชายคนนั้นเหมือนเหลือเกิน

จนผมอดไม่ได้ที่จะหลุดเสียงไป

 

แน่นอนว่าผมถูกเจอตัว

 

--------

 

 

ราวกับเด็กน้อยที่เล่นสร้างฐานทัพลับ

 

เราสองคนอยู่ด้วยกันในค่ายลับกลางป่าท่ามกลางทหารนับร้อยนายของเราสอง

ยุทธการมากมายและคำตอบรับจากพันธมิตรทำให้เขารู้สึกเบาใจจนยิ้มบางออกมา

 

 

นึกถึงวันที่เราวาดรูปด้วยกันในทุ่งหญ้ากว้าง

 

เมื่อเขาขีดเส้นทางด้วยหมึกบนแผนที่กระดาษ บอกผมถึงเส้นทางเดินในแอฟริกา

ที่ขอบทะเลทรายร้อนฉ่า รู้สึกเหมือนพระอาทิตย์จะแผดเผาให้มอดไหม้

แต่หยาดเหงื่อของเขาทำให้ผมใจเย็น

 

 

เหมือนวันที่เขาล่ำลาไปรบครั้งสุดท้าย

 

สายฝนสาดเทกระหน่ำลงเหนือทุ่งรบระหว่างอังกฤษกับอิตาลี

แน่นอน ผมที่ตัวคนเดียวย่อมแพ้หมดรูป ศพมากมายคือทหารของเรา

อาวุธกระจัดกระจาย และอังกฤษที่เอาเท้ากดให้ผมนอนลงกับพื้นพร้อมปืนในมือ

ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหนกัน จะหายใจอยู่หรือเปล่า..

 

ผมเหม่อมองฟ้าสีเทา

น้ำตาไหลรวมกับสายฝน

 

 

นึกถึงวันที่ผมทำแผลให้เขา

 

ลืมตาขึ้นหลังการประกาศยอมแพ้ของอักษะ

ใบหน้าที่ผมต้องการปรากฏอยู่ตรงหน้า กลับกันเขาที่แผลเต็มตัวกลับทำแผลให้ผมอยู่

เขาหันมาเห็นผม วางผ้าพันแผลในมือลง

แล้วกอดผมแน่น

 

ผมตกใจมาก

 

เป็นครั้งแรกที่เขากอดผมก่อน ไม่ใช่แค่กอดตอบ

เขาที่ผละออกมีสีหน้าหวาดกลัวที่สุดเท่าที่ผมเคยได้สัมผัส

และกล่าวกับผมเสียงเบาว่ายินดีมากแค่ไหนที่ผมยังไม่ตาย

 

ผมน่ะอายุมากกว่าเขาอีกนะ

 

 

 

นึกถึงเด็กน้อยคนเดิมในบ้านที่คุ้นเคย

 

เขามาบ้านผม

นั่นยิ่งทำให้คิดถึงความรู้สึกเก่าๆ เมื่อเราทานมื้อเที่ยงที่ผมทำ เดินเล่นในสวน และนอนอยู่เคียงข้างกัน

 

 

ราวกับความรักที่มีต่อเด็กคนนั้นมีชีวิตอีกครั้ง

 

เมื่อเขาจูบแผ่วเบาที่ริมฝีปาก

ความรู้สึกเก่าๆมาพร้อมกับน้ำตา

เหมือนกับว่าเด็กคนนั้นไม่ได้จากเขาไปไหน

ราวกับว่าคือคนเดียวกับคนคนนี้

 

ไม่รู้ว่าเพราะน้ำตาหรือเปล่า ดวงตาของเยอรมันหลังผมจูบตอบช่างแสนเศร้า

 

 

--------

จบค่ะ/หลบรองเท้า

เฉลย : ประโยคแรกเป็นของเยอรมันค่ะ ประมาณว่าอิตาลีจริงๆรักชินเซย์แต่ตัวเองรักอิตาจังค่ะ #ลืมคอนเซปไปล้ะ

 

ปล. -อิตายันค่ะ

ปล.2 -มั่วปวศ.ค่ะถถถ

 

ฟังfrom y to y อิ้งเว่อจนกลับมาพีคคู่นี้ค่ะฮืออออออออออออออเสี้ยนมากจนต้องเขียนนฮือออออออออออ

 

Comment

Comment:

Tweet