ความเฮิร์ตของคุณหมี

*วาย วายที่แปลว่าชายชายรักกัน

*และมีนอร์มอลแนบมาหนึ่ง

*อาจจะoocแต่เรียงลำดับเหตุการณ์นะ55555 ตั้งแต่อาลีบาบาตื่นจนถึง313

*มีความเฮิร์ตสูง

*(kassim+kougyoku+hakuryuu+kouen+aladdin) x alibaba

*นี่คือฟิคแสดงความไว้อาลัยทุกคู่ชิพของจขบ.ที่โดนอฟชบึ้ม

------------------------------------------------------------

 

#1


"คาซิม.."
อาลีบาบา กลับมาจากการเดินทางอันยาวนานในห้วงมิติประหลาด เมื่อลืมตาอีกครั้ง รอบข้างไร้ซึ่งมนุษย์ที่เขารู้จัก

มีเพียงข้าวของเล็กน้อยที่ยูนานยังคงเก็บไว้ให้

 

รูปของคาซิม

 

อาลีบาบายิ้ม แนบริมฝีปากกับรูปถ่ายใบเล็กนั่น

 

#2

ในที่สุดเขาก็พบกับโคเกียคุ หนึ่งในคนที่เขารู้จักก่อนโลกจะเปลี่ยนไป
โคเกียคุทำให้เขาสบายใจ เขาเคยมีตัวตนจริงๆไม่ใช่ฝันไป
เธอเปลี่ยนไปมาก แต่ข้างในเขาสัมผัสได้ว่าเป็นคนเดิม คนเดิมที่สู้มากับเขา

 

เขาจะเป็นกำลังให้โคเกียคุ

 

#3

งานของโคเกียคุทำให้เขานึกถึงองค์ชายเล็ก.. ไม่ องค์ชายเล็กไม่มีอีกแล้ว เป็นถึงอดีตจักรพรรดิด้วยซ้ำ
ไม่มีใครรู้ว่าหมอนั่นอยู่ที่ไหน หายตัวไปเหมือนหลบซ่อนในกลีบเมฆ
หลายครั้ง ที่เขาอยากถามหมอนั่นว่าควรทำอะไร หมอนั่นรู้จักประเทศของมันดีกว่าเขา
หลายครั้ง ที่เขาอยากจะถาม ถามว่าเป็นอย่างไร อยากแลกเปลี่ยนช่วงเวลาที่หายไป
หลายครั้ง ที่เขานึกฝันว่าชายคนนั้นตายไปจริงๆ

 

อาลีบาบาหลับตาลง นึกถึงคาซิม คนสำคัญที่เขาต้องปล่อยให้ตายไปโดยทำอะไรไม่ได้

 

เขาจะหาฮาคุริวให้เจอ

 

#4

โคเกียคุบอกเรื่องที่ทำให้เขาประหลาดใจที่สุดตั้งแต่ลืมตากลับมา
โคเอนยังไม่ตาย
คนที่เขาเคารพ คนที่เขารัก คนที่เปิดโลกเขาให้กว้างขึ้น

 

คนคนนั้นยังไม่ตาย

 

"ข้าเรียกเจ้ากลับมาตั้งสามปี"
ชายผมแดงยังคง ดู เหมือนเดิม หากแต่แขนและขาไม้กับร่องรอยบนใบหน้า ตอกย้ำให้อาลีบาบารู้ว่าสามปีนั้นยาวนานแค่ไหน
"เจ้ามาสายนะอาลีบาบา"

 

เขาห้ามน้ำตาที่ซึมออกมาไม่ได้เลย

 

#5

ความตั้งใจแรกตั้งแต่ลืมตาขึ้นมาจากสามปีของเขาเดินทางอย่างยาวนาน

 

อาละดิน

 

ไม่มีใครรู้ว่านายอยู่ที่ไหน ไม่ว่าจะถามใครก็ตาม ไม่ว่ากี่เดือนก็ตาม
ทุกวันที่ลืมตาขึ้นกับแสงของวันใหม่ เขาหวังเสมอว่าวันนี้จะพบอาละดิน
และหลับตาลงอย่างหมดหวังในทุกราตรี

 

เขามองหาหางเปียสีคราม มองอย่างไรก็ไม่เจอ
บางครั้ง เขานึกว่ามันกลืนหายไปกับห้องฟ้า
บางครั้ง เขานึกว่าจะไม่ได้เจออีกแล้ว
อาละดิน คนที่เปลี่ยนชีวิตของเขา

 

เขาเคยคิด ชีวิตของเขาจะเป็นอย่างไร ถ้าวันนั้นเขาไม่เจออาละดิน
แน่ใจว่าตัวเองคงไม่ใช่ตัวเองคนนี้

 

แต่ช่างถอะ

 

วันนี้เขาหาหางเปียสีครามเจอแล้ว

 

เขาพอใจแล้ว .

 

-------------------------------

 

โอทากะเอาอีกแล้วค่ะฮือออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออ

314ตอน ล่มเรือเราไป5คู่!!!

ฮืออออออ จิตใจต้องเข้มแข็งแค่ไหนน

เฮิร์ตแรงมากค่ะ

ฮือ 

ยินดีกับหนูโมลด้วยนะ

เราชอบเธอนะ แต่อ.โอทากะบึ้มเรือเราหมดเลยอะ

ฮือ

คนแรกตาย คนสองโดนซินแบดสิง คนสามหนีไปทำชั่วกับเพื่อน คนสี่โดนเนรเทศ คนห้าโตและเพื่อนขอแต่งงาน

ฮืออออออออออออ

 

ด้วยรักและเฮิร์ตมาก

 

ว้อเว่นคุณปุยกับพี่ไม้ 2 } จิ๊บจ้อย 

*เหตุการณ์หลังกลางภาคเทอม2

*ยังคิดพล็อตไม่จบก็ออกนอกลู่นอกทางแล้ว555555

*แปะเก็บzone

*รักน้องจิ๊บฉิบหายยยแงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

*จริงๆต้องบอกว่าอยากให้น้องจิ๊บเกิดเลยเอามายัดใส่นี่ดีกว่า 

----

 

 

สวัสดีค่ะ ท่านผู้อ่าน
ชื่อจิ๊บนะคะ มาจากจิ๊บจ้อย แม่อยากให้ทุกเรื่องเป็นเรื่องเล็กน้อยค่ะ อยู่มัธยมศึกษาปีที่3
ปกติเป็นเด็กเรียนเก่งนะคะ แค่คุณคณิตศาสตร์เขาไม่รับรักหนู กลางภาคหนูก็เลยโดนเทแบบนี้แหละค่ะ
ตกสิคะ คะแนนน้อยดั่งเศษเลข
พรุ่งนี้ซ่อมวิทย์ เย็นนี้ซ่อมคณิต เจริญจริงๆค่ะชีวิตน้องจิ๊บ

น้องจิ๊บเดินแบบเหนื่อยหน่ายไปห้องพักครูคณิตศาสตร์เพื่อสอบซ่อมกลางภาค
ไปถึงอาจารย์ที่ดูเหมือนพ่อหมีผู้รับผิดชอบคณิตเพิ่มเติมมัธยมปลายกำลังนั่งรออยู่

"อาจารย์เขาฝากครูช่วยดูเด็กสอบซ่อมหน่อย อาจารย์เขาต้องไปหาหมอ"
นักเรียนพยักหน้าอย่างว่าง่าย นั่งลงที่โต๊ะยาวฝั่งตรงข้ามอาจรย์

ชินไงคะ ซ่อมบ่อย

กระดาษไซส์เอฟสิบสี่ถูกยื่นมาให้ จิ๊บเขียนชื่อ ห้อง เลขที่เรียบร้อย กวาดตามองกระดาษคร่าวๆแล้วเริ่มอ่านตั้งแต่ข้อแรก
ไม่เข้าใจ ข้าม
ข้อสอง พูดถึงกราฟ ก็เข้าใจอยู่บ้างหรอก ก้มลงขีดๆเขียนๆทดๆได้ไม่นานกลับพล็อตกราฟไม่ได้
ตัน ข้าม
ข้อสาม อ่านแล้วสงสัยว่าเคยเรียนเรื่องนี้ด้วยเหรอ
ข้าม
ข้อสี่..........
อ่านจนครบ ลองทำจนครบทุกข้อก็ยังไม่ได้คำตอบเลยซักข้อ
โว้ย
จิ๊บเกาหัวอย่างนึกหงุดหงิด ถ้าเข้าใจก็คงไม่ต้องมาสอบซ่อมแบบนี้หรอกค่ะ!!!

ขณะที่กำลังสงบศึกกับกระดาษสอบซ่อม ประตูห้องพักครูคณิตก็ถูกเปิดออก
คนที่เข้ามาคือรุ่นพี่ม.ปลาย ตัวเหมือนจะสูงแต่ก็ปกติของผู้ชายม.ปลาย หน้าตี๋หน่อยๆแต่ไม่ลูกคนจีนขนาดนั้น พี่คนนี้อาจจะม.หก คนนี้จิ๊บคุ้นๆเหมือนจะรับรางวัลหน้าเสาธงบ่อย
รุ่นพี่ยกมือไหว้อาจารย์ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามจิ๊บ หยิบเอกสารอะไรซักอย่างจากแฟ้มยื่นให้ แล้วอาจารย์คล้ายพ่อหมีก็บอกจะเข้าไปทำอะไรซักอย่างให้ที่โต๊ะของท่าน พร้อมสั่งเสียไว้
"กรุณา เธอสอนเด็กมาสอบซ่อมให้อาจารย์หน่อยนะ"

พี่กรุณาได้ยินดังนั้นจึงยิ้มให้แล้วขยับมานั่งตรงข้ามจิ๊บ
"ขอพี่ดูหน่อย สอบเรื่องอะไร"
อะไรที่พรากจิ๊บกับข้อสอบได้ จิ๊บยอมหมดค่ะ
"หืม เรื่องกราฟสมการกำลังสองนี่"
เสียงพี่เขาแหบนิดๆที่ปลายเสียงเหมือนคนเพิ่งหายจากหวัด
"ค่ะ"
"เราทำมาถูกทางแล้วนะ ข้อสองเนี่ย แต่คิดเลขผิดตรงบรรทัดนี้"
รุ่นพี่ชี้ให้ดูตรงบรรทัดทีสาม จิ๊บเขียนเลข2แต่บรรทัดต่อมาจิ๊บกลับเขียนเป็นเลข5

..
ทำไมโง่จังจิ๊บ!

"ลองคิดดดูอีกทีนะ แล้วลองพล็อตกราฟดู เนอะ?"
จิ๊บพยักหน้าก้มลงทดเลขอีกครั้ง คราวนี้พล็อตกราฟได้แล้ว
"พี่คะ ดูให้หน่อยหนูทำถูกมั้ย"
พี่กรุณามองดู ขยับนิ้วเหมือนทดเลขนิดหน่อยแต่ไม่ได้เขียนอะไรแล้วยื่นกระดาษกลับมาให้
"ถูกแล้วครับ ข้ออื่นก็มีนะที่เราเข้าใจแต่ทดเลขผิด ลองทดให้เป็นระเบียบดูนะ จะได้หาที่ผิดง่ายขึ้น"
น้ำตาจะไหล ฮือ พ่อคะ แม่คะ จิ๊บไม่ได้โง่นะ จิ๊บแค่ทดผิด

ทำไปจนเกือบหมด ตลอดเวลาที่ทำ ถ้าคิดข้ามรุ่นพี่ก็จะคอยบอก คิดเลขผิดก็คอยเตือน ไม่เข้าใจก็สอน ไม่เข้าใจอีกก็สอน ช่วยดูให้แต่ไม่เฉลยให้
"ถ้าเฉลยให้ก็ไม่ใช่สอบซ่อมอะ เรามาซ่อมคือให้มันทำได้เนอะ เราทำได้ทุกอย่างแหละ แค่อาจจะไม่ถนัด อันนี้น้องก็ต้องทำได้แน่นอนแค่ต้องอดทนนิดนึง เนอะ"
รุ่นพี่พูดพร้อมกับรอยยิ้มโชว์เขี้ยวน้อยๆ ตาหยีนิดๆ

และแล้วอาจารย์คล้ายพ่อหมีก็กลับมาเก็บกระดาษสอบซ่อม ตรวจให้อย่างใจเย็น และจิ๊บก็สอบซ่อมผ่าน

ห้าโมงเย็น จิ๊บใส่ร้องเท้าหน้าพักครูคณิตอย่างสบายใจที่สุดในชีวิตตั้งแต่สอบซ่อมมา
เขาทำให้จิ๊บคิดว่าจิ๊บไม่โง่และจิ๊บทำได้
จิ๊บและเขาหยิบกระเป๋าขึ้นมา
"พี่ชื่อกรุณาใช่มั้ยคะ"
พี่เขาตอบกลับมากลั้วหัวเราะ
"ชื่อพี่ดูมีเมตตาจังว่ะ"
จิ๊บฟังแล้วรู้สึกขำเหมือนกันเลยหัวเราะตามหน่อยๆ
"ชื่อเล่นพี่ชื่อไม้นะ ถ้าเจออีกก็เรียกอย่างนั้นดีกว่า แต่พี่ไม่อยากเจอเรามาสอบซ่อมแล้วนะ"

พี่ไม้พูดแล้วหัวเราะชอบใจ ก่อนจะยิ้มให้และโบกมือบ๊ายบายให้แล้วเดินลงบันไดไป

ท่านผู้อ่านคะ..
จิ๊บคิดว่า... เสียงแหบนิดๆนี่ก็ดีนะ หน้าตี๋หน่อยๆนี่ก็ดี เป็นเด็กห้องเลขก็ดีค่ะ ชีวิตจิ๊บควรมีคนฉลาดบ้างแล้ว

จิ๊บคิดว่าจิ๊บชอบพี่ไม้เข้าแล้วค่ะ

--------------

จิ๊บจ้อย เราขอโทษ ผู้ชายที่เธอชอบกำลังเดินไปหาผู้ชายของเขาเพื่อขึ้นรถเมล์กลับบ้านด้วยกัน

#จิ๊บต้องเข้มแข็งนะ

Tags: ori 0 Comments

ว้อเว่นคุณปุยกับพี่ไม้ 1 }99+

*เมื่อกี้พิมละโดนแดกไปเลิกๆ 

*คิดไว้ว่าคบกันสิงหา บ้านพี่ไม้เป็นตึกแถวกับเหล็กยืด

*ยังคิดพล็อตไม่จบก็ออกนอกลู่นอกทางแล้ว555555

*แปะเก็บzone

----

 

ตุลาคม

 

ไม้บิดตัวไล่ความเมื่อยหลังจากนั่งอยู่กับโต๊ะอ่านหนังสือเป็นเวลานาน และเพิ่งจะสังเกตเห็นแจ้งเตือนที่ค้างอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์มือถือ

99+

เกือบร้อยข้อความในไลน์กลุ่ม เพื่อนคุยกันเรื่องประกาศเปลี่ยนแปลงการสอบ ด่าองค์กรที่รับผิดชอบกันไฟแลบ มีข้อความเดียวจากแม่ว่าจะกลับบ้านช้าให้รดน้ำต้นไม้ด้วย และอีกสามสิบข้อความจากรุ่นน้อง

เขาดันเหล็กยืดออก เปิดไม่กว้างมาก แล้วเปิดน้ำใส่บัวรดน้ำ
น้ำไหลลงบัวรดน้ำช้าๆ เขาเปิดอ่านไลน์อีกสามสิบข้อความที่เหลือไปด้วย

.P : วันนี้มาโรงเรียนครับ
.P : ปิดเทอมก็ยังต้องมาโรงเรียน อะไรวะ!
.P : .Pส่งรูปภาพ

ปิดก๊อก น้ำเต็มบัวรดน้ำแล้ว รูปภาพนั้นคือวิวบนรถเมล์ระหว่างทางไปโรงเรียน เขาจำได้ แน่นอน ก็เขาไปโรงเรียนด้วยรถสายนั้นเช่นกัน

.P : วันนี้มาประชุมกีฬาสีอ่ะ
.P : ดูดิ นัดกันเก้าโมง
.P : .Pส่งรูปภาพ

เขายกฝักบัว รดน้ำไปเรื่อยเปื่อย รูปภาพคราวนี้เป็นห้องประชุมที่กรรมการนักเรียนใช้ รูปที่ถ่ายมีคนเพียงคนเดียวคือ ฝ้าย ประธานนักเรียนสายโฉด กับเก้าอี้ว่างเปล่าอีกกว่าสิบตัว เลื่อนสายตากลับไปดูเวลาที่รูปภาพส่งมาคือ 9.30 น.

.P : มาสายจะปล่อยช้าแน่ๆ ผมจะไปยุประธานก่อนนน
.P : ฮึ่มมมมมม
.P : โห คนแรกมาแล้ว
.P : ปธสีเหลืองส สีผมๆ ทำดีมาก555555
.P : มากันเกือบครบแล้ว 
.P : ไปประชุมก่อนนะ

เขาเพิ่งรดน้ำเสร็จไปเพียงครึ่งหนึ่ง น้ำในฝักบัวก็หมดเสียแล้ว เขาเปิดก๊อกอีกครั้ง น้ำไหลเอื่อยๆ ข้อความต่อมาของปุยถูกส่งมาตอนเที่ยงเกือบบ่ายโมง

.P : โอ๊ย ประชุมเครียดว่ะ
.P : ไม่โอเคเลย ไอเดียที่คิดออกพี่ฝ้ายไม่ฟัง โห คนอื่นยังว่าดีเลย
.P : สรุปจบไม่ได้ งานที่ผมรับผิดชอบด้วย พี่ฝ้ายโยนให้กลับมาคิดเฉยเลย
.P : แม่ง
.P : .Pส่งสติกเกอร์

เขามองสติกเกอร์ขยี้หัวจนยุ่งแล้วยิ้มขำ ข้อความหายไปนานราวสามชั่วโมงก็ถูกส่งมาอีก

.P : กำลังนั่งรถผ่านป้ายที่พี่ลงงงงง
.P : มองเป็นหมาหางตกเลยกู55555
.P : โว้ย
.P : กลับบ้านมาโดนแม่ด่าอีก
.P : อะไรวะ แม่เครียดงานนี่
.P : โอ๊ย เครียดว่ะะะะะะะะะ
.P : หงุดหงิดฉิบหาย

เวลาต่างกันนิดหน่อย ท่าทางกลับบ้านปุ๊บก็โดนแม่เล่นงานเลย ข้อความล่าสุดถูกส่งมาหลังจากนั้นอีกชั่วโมงกว่า ..ประมาณ15นาทีที่แล้ว ก็เกือบหกโมงเย็นพอดี

.P : วันนี้พี่อ่านหนังสือเหรอวะ
.P : ....
.P : วันนี้ไม่มีใครฟังผมซักคน 
.P : ผมก็หวังว่าพี่จะฟังผม
.P : เอาเหอะ พี่ต้องขยันตอนนี้ผมรู้
.P : ไว้มาอ่านค่อยตอบละกัน ผมรอได้

เขาวางฝักบัวรดน้ำหลังจากรดน้ำจนชุ่มทุกต้น ถอนหายใจกับตัวเอง

 

เขาไม่อยู่ในเวลาที่ควรอีกแล้ว

 

ดึงเหล็กยืดให้ปิดตัวลง ขณะกดเปลี่ยนจากโปรแกรมแชทสีเขียวไปเป็นโปรแกรมโทรศัพท์ กดโทรออกเบอร์ที่เมมตัวเองไว้เป็นติดดาวเรียบร้อย

'ติ๊ดด'
'ปิ๊บ'
สัญญาณดังครั้งเดียวก็ถูกตัดสาย

ปุยเมฆตั้งใจตัดสายแน่นอน วันนี้มันว่าง เขารู้ แถมปกติถ้ายุ่งอยู่จะรับก่อนค่อยตัดสาย

ไม้กำโทรศัพท์แน่น กดโทรอีกครั้ง
'ติ๊ดดดด ติ๊ดดด'
'ปิ๊บ'
คราวนี้ยังใจดีปล่อยให้ดังตั้งสองครั้งเนอะ ...กวนตีน

เปลี่ยนใจเข้าโปรแกรมแชทอีกครั้ง พิมพ์รัวไปหาคนที่กำลังอ้อนตีนเขาอยู่

karuna : กูมาแล้ววว
karuna : โว้ยยรับสายกูดิ
karuna : มาแล้วว
karuna : ขึ้นรีดเร็วเชียวมึง อ่านอยู่อะดิ คริ

.P : คริพ่อง

 

ไม้กดโทรออกหาเบอร์เดิมอีกครั้ง คราวนี้สัญญาณดังครั้งเดียวปุยก็กดรับ

'..ครับ '
" เสียงยับเชียวมึง ฮึ "
" ไม่ยอมรับสายเพราะกลัวกูได้ยินเสียงยับๆเหรอ "
' เปล่าาา '
" เออ ดีแล้วที่รับ พี่เป็นห่วงนะเนี่ย "
ปลายสายหัวเราะเบาๆ แต่เสียงเป็ดๆนั่นไม่ได้ทำให้เขาขำเท่าไรเลย
' พี่จะเป็นห่วงทำไมอะ ผมไม่ได้ไปชายแดนนะเว่ย '
" เอ้า ก็มึงบอกไม่โอเค กูก็ต้องห่วงดิวะ "
' เห้ย ไม่เป็นไร ไม่ใช่เรื่องด่วนหรอก '
" มึงกำลังน้อยใจ กูต้องรีบดิ กูไม่อยากให้มึงเสียใจนานๆไง "
'...'
" อ้าว เงียบ ซึ้งอยู่อะดิ พูดมาๆ พี่ไม้คนหล่อรอฟังอยู่ "
'เหี้ยว่ะพี่'
เสียงหัวเราะยับๆของปุยถูกส่งมาตามสัญญาณ คราวนี้ฟังแล้วไม้คิดว่ามันโอเคขึ้นมากทีเดียว

-----

 โอเคคหลุดดดหลุดทั้งคู่เลยยย

ครั้งหน้าเอาใหม่ละกัน U q U

Tags: ori 0 Comments