[Ouran]drabble+บ่นๆ

posted on 12 Nov 2016 19:27 by bear-ly

คำเตือน

*เอนทรี่นี้หาที่สุดไม่ในด้านความไร้สาระ

*ก่อนที่อิฉันจะอกแตกตาย

 

คือเพิ่งอ่านโอรันจบบบบบ โอ้ยยย ชอบเรื่องนี้มากอะ สนุกบ้าบอก รู้สึกเหมือนเป็นเพื่อนคนนึงเลย

เรื่องนี้ดีมากๆค่ะ เดี๋ยวว่าจะซื้อเก็บ

ถ้าไม่ได้บ่นอิฉันต้องอกแตกตายแน่นอนค๊า

ฟวหสกาด่าก

 

อันนี้เป็นฟิคที่เขียนไว้ด้วยความพี้ส่วนตัวนะคะ ขอพื้นที่ระบายค่ะ55555

 

}1

_________________

คาโอรุลืมตาขึ้นในตอนเช้า ภาพตรงหน้ายังเป็นฮิคารุ-ฝาแฝดของเขา

เหมือนเดิม เหมือนตลอด22ปีที่ผ่านมา

 

สิ่งที่ต่างคงเป็นตรงกลางระหว่างเราสองคน

เขายกมือลูบหน้าผากคนตรงกลาง

ฮารุฮิลืมตามองเขานิดหน่อยอย่างงัวเงียพลางพลิกตัวและพาดแขนมาทางเขา

 

"คาโอรุตื่นแล้วเหรอ"

"อื้อ อรุณสวัสดิ์ฮารุฮิ"

"อื้อ"

 

ฮารุฮิหลับตาลงอีกครั้งโดยที่มือยังกอดเอวเขาไว้

ตอนแรกเขาว่าจะนอนต่ออีกนิดหรอก แต่มีมือเพิ่มอีกมือพาดมาบนตัวฮารุฮิ

 

"ฮารุฮิ..ตื่นแล้วเหรอ"

ฮิคารุถามทั้งที่ยังหลับตาอยู่

"ยังหรอก"

 

แฝดของเขายิ้ม คนหลับที่ไหนเขาตอบกันล่ะ

"เมื่อคืนเธอน่ารักมากเลยล่ะ"

เมื่อฮิคารุเริ่ม เขาก็ต้องเสริมให้อยู่แล้ว

"สนุกสุดๆเลยล่ะ"

 

ฮารุฮิต้องหลุดขำมาจนได้

"ที่พวกนายเล่นแต่งตัวให้ฉันน่ะนะ"

เขาลูบมือของแฝดเขาเบาๆ ที่ข้างล่างเป็นมือของภรรยาพวกเขา

"เรียกว่าลองคอเลคชั่นใหม่ดีกว่า"

"เธอได้ลองเป็นคนแรกเลยนะ"

"จริงเหรอ น่าจะให้นางแบบมาลองนะ"

ฮารุฮิหัวเราะทั้งที่ยังหลับตา

แฝดของเขายิ้ม หันมาจูบแก้มคนตรงกลางแล้วบอกความจริง

 

"เราต้องให้แรงบันดาลใจของเราใส่คนแรกสิ"

----


อันนี้มโนว่าแต่งงานกันแล้วอายุประมาณ25งี้

ยังไม่จบแต่ต่อไม่ได้แล้วจ้าา ฟิคนี้เขียนตอนเราเพิ่งดูอนิเมจบ พอไปอ่านมังงะเราก็ล่มเรือจ้าาาา

ในเมื่อคาโอรุบอกว่าจะไม่หารฮิคารุกับฮารุฮิ

เอ้ย ไม่หารฮารุฮิกับฮิคารุเราก็จะทำตามนั้นจ้าา;___;

แต่ตอนแรกเราชิพฝาแฝด*ฮารุฮิมากเลย (งอแง)

ก็รู้ตั้งแต่ตอนแรกแล้วล่ะว่าทามะจังยังไงก็พระเอก แต่ก็เกเรชิพคนอื่นอยู่ดี5555555555

 

 

}2
____________

โว้ย อ่านจบแล้ววว แงงงชอบเรื่องนี้มาก ไม่อยากให้จบเลยฮืออU_U
ถึงทามากิจะมีฮารุจังแล้วแต่ความฝันของสาวน้อยยังคงดำเนินต่อไปค่ะ!๕๕๕๕

 

*มีความวาย*


kaoru*kyoya 


พรุ่งนี้จะเป็นวันสำคัญวันหนึ่งของสมาชิกชมรมโฮสต์คลับทุกคน

 

วันแต่งงานของฮารุฮิกับทามากิ

 

เมื่อเคียวยะเปิดประตูห้องนอนกลับเจอกับแขกไม่ได้รับเชิญนอนอยู่บนเตียง

"คาโอรุ นายมาทำอะไร"

คาโอรุไม่ได้เงยหน้าจากนิตยสารแฟชั่นที่อ่านอยู่ ตอบทั้งที่ไม่มองหน้า

"มาเตรียมชุดให้รุ่นพี่เคียวยะไง พรุ่งนี้งานแต่งฮารุฮิแล้วนะ"

 

เขาขมวดคิ้วแน่น

"ทำไมต้องมาเตรียมชุดให้ด้วยล่ะ"

"เพราะผมกับฮิคารุอยากให้ชุดเข้ากันทุกคนไงคร้าบบ"

เจ้าแฝดน้องกระโดดลงจากเตียง จัดการลอกคราบเขา

จับแต่งตัวด้วยชุดที่เอามาด้วยอย่างว่องไว แล้วยืนเพ่งพิจารณา

 

"อืมม เอวหลวมไปหน่อยแฮะ แน่ใจนะว่ากินข้าวครบทุกมื้อ"

เจ้าตัวว่าขณะเดินเข้ามา เอามือแตะที่เอวเขา

"ครบสิ แต่ไม่ค่อยอิ่มล่ะมั้ง"

ก็เพราะเขาต้องรีบทำงานในทุกๆวันนี่นะ

 

คาโอรุโอบเอวเขาไว้ แตะริมฝีปากบนริมฝีปากเขาแผ่วเบา

"ดูแลตัวเองเยอะๆหน่อยเหอะ ผมเป็นห่วง"

เขายิ้มให้แทนคำขอบคุณในความเป็นห่วง เจ้าตัวดูจะเบิกบานขึ้นอีกนิด ก่อนจะ..

 

"เฮ้ยย เขกหัวผมทำไม"

"ยังไม่ได้คิดบัญชีเรื่องเข้าห้องคนอื่นตามใจชอบเลยนี่"

เขายักไหล่อย่างไม่นำพา ปล่อยให้อีกคนนั่งทำหน้าบู้ไปที่พื้น

 

"เอ้า จะเอาชุดไปแก้ใช่มั้ย เดี๋ยวถอดให้ แล้วกลับไปสิ"

คาโอรุแลบลิ้นให้ ผายมือไปทางจักรอันเล็กที่เอามาเอง

"คืนนี้ผมจะนอนที่นี่ อย่ามาไล่ซะให้ยาก!"

 

อดถอนหายใจไม่ได้

"ฉันเหนื่อยมากเลยวันนี้ ว่าจะอาบน้ำเสร็จแล้วนอนเลย"

"ไม่เป็นไร วันนี้ฮิคารุไปค้างกับเพื่อนในเอก พรุ่งนี้เอกหมอนั่นจัดนิทรรศการน่ะ"

"นายไม่อยากนอนคนเดียวเลยมาฉัน ว่างั้น?"

คาโอรุไม่ตอบ เพียงแค่ฉีกยิ้มกว้างให้เท่านั้น

 

___________

 

จริงๆชิพทามะ*เคียวยะนะคะ5555555555

ป๊าม๊าคือดีงาม โว้ย ความร้อนแรงของม๊าทำหนูใจเต้นเลยค่ะ

ชอบคู่รี้ที่รู้จักกันดีมากๆ เข้าใจกันมากๆ ไว้ใจกันมากๆ 

ยิ่งตอนจบยิ่งเห็นว่าเคียวยะเห็นทามากิสำคัญกว่าค่ะ ฮือ*มโนเอง*

 

คือดีงามค่ะ

 

แต่คาโอรุมาจากไหน5555

คืองี้ ตอนงานกีฬาสีคาโอรุแอบคิดว่าเคียวจังน่ารักใช่ม้า นั่นล่ะ หลังๆเขาอยู่ด้วยกันตลอดอะแกรร เผื่อคาโอรุจะเปลี่ยนใจไรงี้ไง5555

อยากให้คาโอรุมีความสุขค่ะ*โป้งชี้ก้อย* #ทีมน้อง

 

 

จริงๆเรามโนไว้ค่ะ ว่าแฝดต้องเป็นคนตัดชุดแต่งงานให้ฮารุฮิแน่นอนไม่ว่าจะแต่งกับใคร เผลอๆก็จะตัดให้ทามะจังด้วย แฝดชอบนายท่านออกนี่นา!

 

เรื่องนี้หาฟิคกะโดชิพตรงกันไม่เจอเลยข่างอแงง

แถมก็เก่าแล้วด้วยอะนะ

แค่มาระบายความอกอีแป้นจะแตกค่ะ

อ่านจบแล้วรู้สึกเหงาๆเหมือนตอนแยกกับเพื่อนเลย

[APH]ItaGer .2

posted on 26 Oct 2016 20:25 by bear-ly in fic

- 2หมายถึงอันที่สองจากทั้งหมดของเรานะคะ อันนี้ตอนเดียวจบนะ5555

- APH เป็นเพียงจินตการเพื่อความบันเทิง รับไม่ได้ปิดค่ะ

-วาย วายที่แปลว่าชายชายรักกัน

-จขบ.กับสติที่หายไปภาคสอบแกทแพท #2

จะสอบนี่ฟิคพุ่งจังอีผี

- อิตาเยอ มั้ง?

 

ในสายตาเยอรมันตัวเขาราวกับเทพสวรรค์

 

+++

 

ในสายตาเยอรมันตัวเขาราวกับเทพสวรรค์

อิตาลีคิด สายตาจับจ้องที่ควันบุหรี่ ที่เท้าของลูกน้องคือร่างของลูกหนี้ที่ช้ำเลือดทั้งตัว

 

ช่างน่าสงสาร

 

เขาโยนบุหรี่ใส่ปากคนบนพื้น


----

 

แสงแดดสดใส ผมสีทองของเยอรมันข้างกายเขาก็สดใส

ใต้แดดแรงของฤดูร้อน ลุดวิกเปล่งประกายเหมือนเทวฑูต

 

'นายยิ้มอะไรน่ะ'

เขาส่ายศีรษะ รู้สึกพอใจกับความงุงงในดวงตาสีฟ้าเดียวกับท้องฟ้าข้างหลัง

'ลุดวิคแอบมองฉันอยู่ใช่ไหม ถึงได้เห็นว่าฉันยิ้ม'

 

อิตาลีอาจจะเป็นคนที่ยิ้มได้สว่างที่สุดในสายตาเยอรมัน

แต่สำหรับตัวเขาเอง รอยยิ้มนั่นเขาบดบังความมืดไว้มิดชิด
---

 

เยอรมันชอบบ้านของเขา

คนคนนั้นชอบแสงแดด ชอบหายทราย ชอบทะเล ชอบความอบอุ่น

มันก็ไม่แปลกสำหรับคนที่เกิดในที่หนาวๆและมืดครึ้ม

และมันก็ไม่แปลกที่เขาจะไม่พูด

 

พูดว่าที่จริงเยอรมันไม่ได้รักเขา

เยอรมันแค่รักแสงแดด รักหาดทราย รักอากาศอุ่นๆที่บ้านเขา

 

'เฟลิเซียโน่'

ลุดวิคกระซิบเรียกเขาในซากตึกขณะหลบจากทหารรัสเซีย - เจ้าบ้านั่นกัดไม่ปล่อยเป็นหมาล่าเนื้อชะมัด

'ว่างาย ลุดวิค'

'ตอนสงครามจบแล้ว ไปเที่ยวบ้านนายกัน ฉันคิดถึงที่นั้นกว่าบ้านฉันอีก!'

เยอรมันกระซิบเสียงจริงจัง ดวงตาสีฟ้าเป็นประกายคล้ายคิดถึงทะเลสีคราม

เฟลิเซียโน่คลี่ยิ้ม ทำไมลุดวิคจะไม่คิดถึงบ้านเขา ในเมื่อเราอยู่กันที่บ้านร้างหลังคาเปิดในชายแดนรัสเซีย

 

และหิมะกำลังตก
---------

 

แม้จะรักษาตัวอยู่นาน แต่เยอรมันก็มาบ้านเขาจริงๆ

เราสองคนนั่งอยู่ริมหาด เป็นปลายหน้าร้อน เป็นปลายของกลางวัน ฟ้าเป็นสีส้มอมแดงเต็มที่

 

ลุดวิคในเสื้อเชิ้ตแขนสั้นถูกแสงยามเย็นย้อมจนดูส้มไปหมด

 

สดใส อบอุ่น

สายตาที่มองมายังเขาก็เป็นความรัก

ความรักที่ไม่ได้รู้ว่าตัวจริงเขาเป็นอย่างไร

 

มันไม่แปลก

ใช่ มันไม่แปลก คนคนนี้เกิดมาในช่วงที่เขามีภาพลักษณ์สวยงามที่สุด

ช่วงที่ดูบริสุทธิ์ที่สุด ช่วงที่สง่างามไม่ใช่ล้มคลุกฝุ่

ช่วงที่ความสามารถของเขาเป็นที่ต้องการไม่เหมือนช่วงเริ่มแรก

 

ตั้งแต่คนคนนี้เกิดมา เขาดูสดใส สวยงาม ไม่ใช่ความจริงรกๆที่ซ่อนไว้ข้างหลัง

 

เยอรมันคงไม่รู้ว่าที่บ้านเขามีลิสต์มาเฟียที่ต้องไปจัดการยาวแค่ไหน

และคงไม่รู้ว่าถ้าไม่มีเขามาด้วยจะต้องโดนปล้นไปกี่ครั้ง

 

อิตาลีเขี่ยมือบนทรายขาว ไปหยุดอยู่ที่มือของเยอรมนี

"เฮ้ เฟลี่ นาย.."

 

เขายิ้ม ยิ้มจนตาหยี ยิ้มด้วยรอยยิ้มที่คิดว่าน่ารักที่สุด

ลุดวิคไม่ได้พูดต่อ เพียงแต่กุมมือเขาไว้ แก้มที่ถูกแดดสีส้มส่องกลายเป็นสีแดงสุก

 

"คิดถึงทะเลที่มากับนายจังเลยเนอะ"

เขาพูด เยอรมันกอดเขาไม่ให้ตั้งตัวจนล้มกลิ้ง ทั้งตัวคลุกไปกับทราย

เขาหัวเราะ จับอีกฝ่ายกลิ้งไปคลุกทรายเหมือนกันบ้าง

 

เยอรมันมองขึ้นสบตา สีฟ้าสะท้อนความรักออกมา

มือที่ยังมีรอยแผลลูบใบหน้าเขาราวกับลูบเครื่องแก้วราคาแพง

 

เฟลิเซียโน่ยิ้มอย่างเอียงอาย หลับตาและก้มลงจูบปากลุดวิค มอบความหวานลึกให้แก่เยอรมนี

ในใจคิดว่าจะปกปิดเรื่องราวรกเละเทะสกปรกที่ซ่อนไว้ตลอดไป

 

อย่างไรดี

-----
ช่วงที่บอกว่าเยอเกิดเราหมายถึงปลายยุคกลาง-เรเนซองนะคะ เพราะอ้างอิงจากจักวรรดิโรมันศักสิทธิ์ล่ม กรุบกริบ ลี่กำลังอร่อยเลย

#มโนแลนด์ยินดีต้อนรับ

โอ้ย อยู่ดีๆก็ขุดเจอ ถ้าไม่ได้ใกล้สอบก็ไม่ออกนะเนี้ย5555555

ใครที่บังเอิญเจอฟิคนี้แล้วชอบอิตาเยอ มาเม้ามอยกันนะคะ จุ๊บๆ

[Ori]ปิดเทอมตุลาคม

posted on 18 Oct 2016 01:49 by bear-ly in Ori

*ออริที่ยำแล้วยำอีก จนหาเวิร์สต้นไม่เจอแล้ว

*วาย วายที่แปลว่าชายชายรักกัน

*จขบ.กับสติที่หายไปภาค5

*ทำไมคู่นี้มันดีขนาดนี้ได้วะเนี่ย55555555555

 

--------------------------

ตอนนั้นเป็นกลางเดือนตุลา อาจารย์หนุ่มๆอย่างเขาโดนเข้าเวรเฝ้าโรงเรียนไปตามปริยาย

ฝนท้ายฤดูเทสาดลงมาตอนกำลังจะไล่ตรวจดูตามตึกก่อนจะกลับบ้าน

ท่าทางจะต้องกลับช้าไปอีก

 

เกือบทุกอย่างเรียบร้อยดีเสียจนน่าเบื่อ

ยกเว้นห้องศิลปะ

เปิดไฟสว่างจ้าท่ามกลางความมืดของเมฆฝน

"นักเรียน ทำอะไร"

เขาพูดพร้อมเปิดประตู จึงไม่ทันได้เห็นสมาชิกชมรมศิลปะข้างใน

 

ขาประจำห้องปกครอง...

 

อริยะตกใจแทบทำภู่กันหลุดมือ โวยวายใส่เขาใหญ่

"อาจ๋าน! ผมโคตรตกใจเลยนะ นึกว่าผีหลอก"

"ครูสิต้องนึกว่าเธอเป็นผี ทั้งตึกเปิดไฟอยู่ห้องเดียวเนี่ย"

อริยะถอนหายใจ เอามือลูบอก ได้ยินแผ่วๆว่าขวัญเอยขวัญมา

 

ตลก

 

อาจารย์นึกขำในใจ

"แล้วปิดเทอมมาทำอะไร ไม่กลับบ้านหรือ?"

นักเรียนเพียงแค่หยิบภู่กันขึ้นมาเดินตรงไปล้างขณะตอบเขา

"อยู่หอครับ ปิดเทอมนี้ไม่กลับ"

"อ้าว อยู่หอทำอะไรล่ะ"

อริยะชี้ไปทางเฟรมผ้าใบที่ขึงไว้

"วาดรูปครับ ผลงานแสดงของชมรมในงานวิชาการเทอมสอง"

 

หืม

ไม่นึกว่าเด็กขยันโดดเรียนจะเป็นเด็กดีของชมรมขนาดนี้

"ขอครูดูหน่อยได้ไหม"

 

เด็กหนุ่มวิ่งเข้ามาอย่างเร็วจี๋ เอาเฟรมหลบไปซ่อนข้างหลังตัว

"ไม่เอา!!"

ทำไมต้องซ่อนวะ

"น่า ดูหน่อยเดียวเอง"

"ไม่เอา'จารย์ ผมเขินนน"

อย่างนั้นยิ่งอยากรู้!

"สีเลอะแล้วน่ะ"

เป้าหมายติดกับคำหลอกล่อของเขา เผลอละสายตาไปมองข้างล่าง

 

เสร็จ!

เขาดึงเฟรมออกมาจากหลังอริยะได้สำเร็จ

เมื่อก้มลงมองรูปบนเฟรมนั้น

 

อึ้ง

 

ช็อคจนแทบลืมคำอุทานภาษาฝรั่งเศส

ถึงมันจะแค่ภาพร่างก็เถอะ แต่นี่มันดูอย่างไรก็ตัวเขานี่!!

หวังจะขอคำตอบทางสายตา เด็กหนุ่มกลับเอามือปิดหน้าเสียมิด แม้ว่ามือจะเลอะสีอยู่ก็ตาม

"อริยะ..."

อริยะมองแอบๆจากร่องนิ้ว เหมือนจะรู้ว่าเขาต้องการคำอธิบาย

"คืองี้นะ อาจารย์จำที่ผมเคยขอรูปอาจารย์ได้มั้ย"

"ที่เธอมาขออยู่เป็นเดือนน่ะนะ?"

อีกคนพยักหน้า แต่สายตาหลุกหลิกมองไปเพดาน

"ช่ายย นั่นแหละ รูปต้นแบบของรูปนี้ไง"

 

เขาพูดอะไรไม่ถูกจริงๆได้แต่มองอีกคนนิ่ง

"อาจารย์ คือ อ่า ยังไงผมก็อยากวาดอาจารย์จริงๆนะ"

ความรู้สึกแปลกๆไหลเข้ามา อธิบายไม่ได้แม้จะไม่ใช่ความรู้สึกด้านลบ

"วาดครูคงไม่ดีหรอกมั้ง"

อริยะลดมือลงจากใบหน้า สายตามองตรงมาที่เขาอย่างมั่นคงแม้ผิวแก้มแดงๆจะแต้มไปด้วยสีอะคริลิก

"เป็นอาจารย์ดีแล้วครับ"

 

...

บ้าชิบ

ชักจะทนเขินไม่ไหวแล้วว่ะ

 

ทั้งสองต่างเงียบ เสียงฝนยังคงสาดเทดังเดิม

เขาพยายามมองหาอะไรบางอย่าง

อะไรก็ได้ แค่ได้ออกจากสถานการณ์อึดอัดนี่

 

เจอแล้ว

 

"อริยะ"

เจ้าของชื่อสะดุ้งโหยง ละสายตาจากมือตัวเองมาที่เขา

เขาชี้มือไปที่ผมสีดำสนิทของอีกฝ่าย

"ปิดเทอมไม่ย้อมผมเหรอไง"

 

นักเรียนขาประจำห้องปกครองนิ่งไปนิดก่อนจะหัวเราะ

"ผมไม่ย้อมอาจารย์น่าจะดีใจนะครับ"

"ในฐานะครูห้องปกครองดีใจที่สุดเลยล่ะ"

 

เขามองเส้นผมอีกฝ่าย อีกฝ่ายมองเส้นผมเขา ไม่น่าแปลกใจ ตอนนี้ผมเขาสีดำหลุดจางลงบ้าง เป็นสีอ่อนแซมแทรกในสีเข้ม

อริยะไม่เคยผมดำสนิท

ผมที่กัดมาแล้วอย่างไรก็ย้อมให้ดำสนิทไม่ได้

นี่คงเป็นครั้งแรก

ที่เขาได้เห็นอริยะตัวจริงที่ไม่มีสีสันเติมแต่ง

 

หลังภาคเรียนที่สองเริ่มต้น
เขาก็ได้รู้ว่าภาพนั้นคงไม่มีทางวาดเสร็จ
เมื่ออริยะที่ไม่มีสีสันเติมแต่งไม่อาจขยับมือได้อีก

-----------------------

ใหม่กับสติที่หายไป555555555555

ติดกับคู่นี้จริมๆ